محمد جعفر بن محمد علي بن محمد باقر الوحيد البهبهاني
فضايح الصوفيه 137
فضايح الصوفيه ( بضميمهء تنبيه الغافلين وايقاظ الراقدين ) ( فارسى )
مناصب سعى بليغ مىنمود ، و اگر دستى مىيافت دود از دودمانها بر مىآورد ، و از خوردن رشوه و مال يتيم وغايب سيرى نمىيافت ، و خود را از طايفهء جوريّه كه مذكور شد مىساخت . وبالجمله با آنكه در ميان صوفيّه به تخصيص در ميان طايفهء زرّاقيه ، كسى كه كينهء دل وحقود ومكّار وحسود ومفترى ومفتِّن وناراست وخاين وشرير ، و بى حيا ، ومنافق ودغا نباشد به هم نمىرسد ، و از روى سالوسىها عوام كالانعام را به نوعى به دام آورده مسخَّر خود مىسازند كه به هر راه كه ايشان را رانند سر از فرمان نگردانند . به خدا سوگند كه صوفى مقيّد به شريعت از زرّاقيه و غير زرّاقيه ، در مدّت عمر نديدهام مگر به نادر ، و كسى كه از غايت نادانى به اين طريقه ميل كرده بود ، چنان كه مكرّر گذشت ، باقى گرگان در لباس گوسفند نهان ، واكثر ملحد و بد اعتقاد وغارتگر ايمان ، وروباهان فريبنده ، وغولان گمراه كننده و بيشتر ايشان در شرارت به مرتبهاى بودند كه با آنكه دعوى مىنمودند كه ما منكر هيچ كس و هيچ چيز نيستيم ، اگر كسى انكار يكى از مشايخ ايشان مىنمود ، يا همين قدر مىگفته كه : ايشان را دوست نمىدارم ، در كشتن او سعى بليغ مىنمودند ، و تا قتل با او همراه بودند . به هر حال شيعه بايد كه : فريب بعضى از فريبندگان